Pages

Monday, March 12, 2012

talambuhay qoh!!




Ako si Esre Mae R. Evangelista, labing taong gulang at pinanganak sa Los Baños Laguna nong Agosto 09, 1993 at anak nina Susie R. Evangelista at Elmer R. Evangelista at ang tawag naming sa kanila ay mommy at daddy. Pangalawa ako sa tatlong mag kakapatid na sina Esrely R. Evangelista na labing siyam na taong gulang at Esre Kae R. Evangelista na labing tatllong taong gulang. Nagtataka siguro kayo kung bakit puro may ESRE ang pangalan namin, dahil ang ESRE ay galling sa pinagsamasamang pangalan at apelyedo ng magulang namin na Elmer, Susie, Rimando, Evangelista.
Masagana ang buhay naming sa laguna dahil may flower shop ang lola ko na magulang ng daddy ko at may mga tricycle kami na pinparentahan naming kaya lahat ng gusto nakukuha ko dahil ako pa ang bunso sa panahong iyon at dalawa palang kami magkapatid, sabi nila “spoiled brat” daw ako sa katunayan totoo yun pero dati yun at nang dumating na sa buhay naming ang bunso naming ay nagbago ang lahat at nawala ang attention ng mommy at daddy ko sa akin at ang mahirap doon ay hindi ko na nakukuha ang gusto dahil palaging sinasabi ng mommy ko na “ unahin muna natin ang kapatid mo” doon ko na realize na mahirap palang magi ng ATE at nararamdaman ko na kung ano ang nararamdaman ng ate ko noong nasa akin pa ang lahat ng attention at ang pinaka malungkot pa doon hindi na ako nag kakaroon ng maayos na kaarawan dahil hindi na nila pinaghahandaan dahil busy na sila sa bunso naming pero kalaunan natanggap ko naman ang mga pangyayari sa buhay ko at nandyan pa naman ang lola ko na umiintindi sa akin at nagmamahal at nagbibigay ng mga gusto ko. Nag aaral ako ng elementarya sa Los baños Laguna elementary school pero hanggang grade 3 lang ako dahil kinakailangan naming lumipat ng tirahan dito sa Davao dahil gusto ng mama at papa ko na dito sa Davao tumira dahil sayang daw ang lupa naming ditto , dapat daw tirahan. Ang mama at papa ko ay ang mga lolo at lola ko na magulang ng mommy ko mama at papa lang tawg naming dahil doon na kami nasanay.
Kalaunan lumipat na talaga kami at naiwan ang lola ko doon dahil ayaw nya iwan ang business nya kaya nagpaiwan siya kasama ng mga kapatid ng daddy ko at mga pinsan ko. Paglipat naming ditto sa davao sabi ng mommy ko dapat daw kaming matutuo agad mag salita ng bisaya para maintindihan daw namin ang mga pinsan at mga relatives ng mommy ko. Paglipat naming dito nagkaroon agad kami ng mga kaibigan sila ay sina John Joey, Alona, Emelyn, Verlyn, Erica, Pax, Michael, Stephen, Paul jolly, Garry, Viktor sila ang naging kaibigan naming ng ate ko, dahil summer na pag dating namin dito kaya laro kami ng laro araw- araw hanggang naging “super Friends” na kami. Malaking pagbabago ang nangyari sa amin ditto sa davao dahil simula na tumira kami ditto palagi nalang silang nag aaway dahil sa pera at nang nagbukas na ang klase pinagpatuloy namin ang pag aaral naming sa Buhangin Central Elementary School at grade 4 at grade 5 ang stado namin sa paaralan, bagong kaibigan, bagong kapaligiran at ang pinaka mahirap doon ay ang mga tukso sa amin,  katulad ng “Tagalog Palaka”, syempre iba-iba kami ng silid aralan ng ate ko kaya walang araw na hindi ako tinutukso sa silid aralan kaya nagpaturo kami sa mga super friend ng bisaya kaya madali lang kaming natuto at nakakaintindi kaya mas naging ok na ang pag- aaral at hindi na ako tinutukso hanggang dumating ako ng grade 6 at grumaduate sa paaralang iyon. Malungkot at nakakahinayang dahil minsan lang sa buhay natin ang gagraduate nang elementary pero sinayang kko lang dahil sa isang sapatos. At nang umapak ako ng High School  sa Bernardo D. Carpio National High School doon mo mararanasan ang mga kalokohan atr enjoyment. Subalit nang tumuntong ako ng kolehiyo sa University of Southeastern Philippines doon ko nalaman ang mga prioridad ko sa buhay. Mahirap ang buhay kolehiyo dahil minsan wala ka na talagang tulog dahil sa mga projects. At sisiguraduhin ko na makakagraduate talaga ako. At ditto nagtatapos ang aking talambuhay.

No comments:

Post a Comment