Pages

Sunday, March 11, 2012

talambuhay


















ANG AKING TALAMBUHAY
BY: Ofilan, Michelle P.


Hindi akalain ng aking mga magulang na mabibigyan pa sila ng isang sanggol na kulot ang buhok, hindi masiyadong maputi, at may pagkamurina. Nang ipinanganak noong ika-18 ng hulyo taong 1992 na halos ikamatay ng aking ina. Bunso ako sa anim na anak nina ginoo at gng. Rinita at Agustin Ofilan. Lumaki akong naramdaman talaga ang pagmamahal ng aking mga pamilya lalong-lalo na sa akingapat na kuya.
Habang ako ay lumalaki at nasa limang taong gulang na, hindi ako nakatungtong ng kinder Garten dahil sa pagkakasakit ng aking ate. Ipinasok ako ng aking Ina ng diretso sa Pampublikong Paaralan sa baitang. Nakaya kong magtoto at makipagsabayan sa aking mga kaklase sa murang edad. Naging maganda ang aking karanasan sa taong nasa elememtarya pa ako. Doon nahasa at nadiskubre ang aking talento sa pagsasayaw at pag aawit  at nakapagtapos ako ng mat karangalan.
Noong nasa hayskul na ako sa isang Pampublikong Paaralan sa aming lugar sa Probinsya ng Mlang North Cotabato. Nanatili ako sa unang  Seksyon sa buong apat  na taon sa hayskul. Naging nakaranasan ang hayskul sa naging buhay ko habang ako ako ay lumalaki at nagkaisip. Doon ako natoto ng bagay-bagay na lalong-lalo na sa mga naging karangalan ko sa buhay ng hayskul ako. Nanalo ako sa isang kontest noong nasa ika-apt na taon ako sa hayskul nakamit ko ang titulong MUTYA NG AGHAM  sa isang paligsahan sa  aming Science Culmination. At nakapagtapos ng may karangalan pa rin.
Napagpasyahan ng aking magulang at mga kapatid na sa syudad ng Davao ako mag-aral ng Kolehiyo. Sa Unibersidad ng Timog Silangan ng Pilipinas, dahil hindi ako ako swerte at hindi ko ipinagbuti ang aking pagsusulit bago nakapasok sa Uniberisdad, nabigyan lamang ako ng pagkakataon sa kursong Diploma of Technology. Napakababa ng tingin ko sa aking sarili sa mga panahong iyon, disisyon ng aking mga kapatid sa akin. Ipinagpatuloy ko ang aking pag-aaral sa Unibersidad dahil sa takot na hindi ako mabigyan ng pagkakataon makapag-aral sa Kolehiyo.
Hindi ko akalaing ang kursong ipinagpatuloy kung kunin sa kolehiyo kong gusto ang nakapagbibigay ng malaking  pag-asa upang makaranas ng hindi ko inaasahan. Ika nga nila, Dios lang ang nakakaalam kung ano talaga ang posibleng takbo ng ating buhay. Nabigyan ako ng pagkakataong makapunta ng Singapore kung saan doon ako nag On The Job Training sa huling taon ko sa kolehiyo. Hindi ko akalaing ang  ayaw na ayaw kong kurso ang nakapagbigay ng isang hindi ko malilimutang karanasan sa halos anim na buwan kong panatili sa singapore.
Doon ko natutunan kung paano mabuhay na malayo sa aking pamilya at sa minamahal. Hindi ko nabanggit agad na nagkaroon ako ng kasintahan nong nasa ikalawang taon ako sa kolehiyo. Nasanay akong parati        siyang malayo sa akin dahil sa kanyang trabaho at pagiging seaman. Dalawang taon lamang ang naging pagitan sa aming dalawa sa edad, at sa halos dalawang taon naming relasyon nananatili paring matibay, masaya at may pagmamahalan kahit sa dagat pa ang pagitan.
Pagkalipas ng anim na buwan ko sa singapore, umuwi agad ako sa Pilipinas para sa aking pagtatapos sa kolehiyo sa mataas na programa ng Mechanical Technology. Ipinagpatuloy ko ang aking pag-aaral sa pangalawang pagkakataon ko sa kolehiyo sa kursong Bachelor of Technical Technology Education. At kung papalarin halos tatlong taon kung pag-aaralan ang kursong BTTE at inaasahang makapagtapos sa taong 2014 na medyo katagalan sapagkat may determinayson pa rin akong makapagtapos sa ikalawang pagkakataon.


No comments:

Post a Comment